হৃদয়ৰ উষ্ণতাত উষ্ম অনুভৱ
মই অলপ খঙাল, কাৰণ মিছা কথাৰ সৈতে নিজকে সহজে মিলাব নোৱাৰোঁ। মই জেদী, কাৰণ সত্যৰ পথৰ পৰা আঁতৰি যোৱাটো মোৰ স্বভাৱ নহয়। মই হয়তো অলপ কঠিন, কাৰণ জীৱনে মোক সকলোকে সহজে বিশ্বাস কৰিবলৈ শিকোৱা নাই। তথাপি এটা কথা স্পষ্ট—বিশ্বাসঘাতকতা মোৰ স্বভাৱত নাই। কোনোবাক এবাৰ আপোন বুলি আঁকোৱালি ল’লে, তেওঁৰ সুখ-দুখ, ভাল-বেয়া সকলো সময়তে কাষত থকাৰ চেষ্টা কৰোঁ। সম্পৰ্কক লৈ মই কেতিয়াও অভিনয় কৰিব নাজানো, মিছা প্ৰতিশ্ৰুতিৰ আশ্ৰয় ল’ব নাজানো, আৰু কাৰোবাৰ বিশ্বাসক নিজৰ স্বাৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰাটোও মোৰ বাবে অসম্ভৱ। হয়তো মোৰ খং অলপ বেছি, অভিমানবোৰো অলপ গভীৰ, কথাবোৰ কেতিয়াবা কঠিনকৈ কৈ পেলাওঁ... কিন্তু সেই কঠিন কথাৰ আঁৰত কাৰোবাৰ প্ৰতি বেয়া ভাৱ পুহি ৰাখিব নোৱাৰোঁ। মোৰ আঁতৰি যাব পৰা সাহস আছে, ত্যাগ কৰিব পৰা শক্তিও আছে; কিন্তু বিশ্বাসঘাতকতা কৰিব পৰা মন নাই। প্ৰয়োজনত কোনো সম্পৰ্কৰ পৰা আঁতৰি আহিব পাৰোঁ, কিন্তু কেতিয়াও কাৰোবাৰ সৰলতা বা বিশ্বাসৰ সুযোগ নলওঁ। কাৰণ মোৰ বিশ্বাস—সঁচা হৈ থকাটো কেতিয়াও দুৰ্বলতা নহয়। এই স্বাৰ্থপৰ পৃথিৱীত নিজৰ সততা, বিশ্বাস আৰু সৰলতাক জীয়াই ৰখাটোৱেই মোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি।